Welkom in de Tuin van God
Categorieën
Tuin van God!
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Meer van Beloved Daughter:

    Afgesloten Hof

    Beautiful Place

    Beloved Court

    Beloved Daughter

    Beloved Garden

    Beloved Place

    Beloved Woman

    Bride of Christ

    Daughter of Christ

    Deserted Place

    Desolate Place

    God's garden

    Holy Place

    Hooglied

    Lonely PLace

    Lovely Garden

    Oase

    Resting Place

    Rose of Love

    Prince of Peace

    Schuilgrot

    Tuin van God

    Toevluchtsoord

    Vreugdebron

    Vredevorst

 

  

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
092landschap1.gif
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Stream
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
4.gif picture by riaRIJKERS2
 
 

 

 

 

God's garden poem
 

 
 
God's garden poem
 
God made a beatous garden
With lovely flowers strown,
But one straight, narrow pathway
That was not overgrown.
And to this beauteous garden
He brought mankind to live,
And said: "To you, my children,
These lovely flowers I give.
Prune ye my vines and fig trees,
With care my flowerets tend,
But keep the pathway open
Your home is at the end."
Then came another master,
Who did not love mankind,
And planted on the pathway
Gold flowers for them to find.
And mankind saw the bright flowers,
That, glitt'ring in the sun,
Quite hid the thorns of av'rice
That poison blood and bone;
And far off many wandered,
And when life's night came on,
They still were seeking gold flowers,
Lost, helpless and alone.
O, cease to heed the glamour
That blinds your foolish eyes,
Look upward to the glitter
Of stars in God's clear skies.
Their ways are pure and harmless
And will not lead astray,
Bid aid your erring footsteps
To keep the narrow way.
And when the sun shines brightly
Tend flowers that God has given
And keep the pathway open
That leads you on to heaven.
 
 
 
 
 
 
Vertaling:
 
 
 
 
God's Garden gedicht

God maakte een beatous tuin  
Met prachtige bloemen strown,  
Maar een rechte, smalle weg   D
at was niet overwoekerd.  
En om dit schoone tuin  
Hij bracht de mensheid om te leven,  
En zei: "Tot u, mijn kinderen,  
Deze prachtige bloemen die ik geef.  
Snoei gij mijn wijnstokken en vijgenbomen,  
Met zorg mijn bloempjes hebben de neiging,  
Maar houd het pad geopend
  Uw huis is aan het eind. "
Toen kwam een andere meester,  
Die niet van de mensheid,  
En geplant op de weg  
Gouden bloemen voor hen te vinden.  
En de mensheid zag de heldere bloemen,  
Dat glitt'ring in de zon,  
Heel verborg de doornen van av'rice  
Dat gif bloed en bot;  
En ver weg veel gezworven,  
En wanneer het leven 's nachts kwam op,  
Ze waren nog op zoek naar goud bloemen,  
Verloren, hulpeloos en alleen.
O, niet langer de glamour luisteren  
Dat blinds uw dwaze ogen,  
Kijk omhoog naar de glitter  
Van sterren in een heldere hemel van God.  
Hun wegen zijn puur en onschuldig  
En zal niet op een dwaalspoor leiden,  
Bied hulp uw dwalende voetstappen  
Om de smalle weg te houden.  
En als de zon schijnt fel  
Tend bloemen die God heeft gegeven  
En houd het pad geopend  
Dat leidt je op naar de hemel.
 
door Robert Frost
 
 
 
 




Reacties

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl